De draad die ons bijeenhield

In mijn vorige bericht noemde ik een verdriet. Het Greenhouse Collective — de non-profitorganisatie die we aan het opbouwen waren voordat de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik wil dat je weet dat ik dat nog niet helemaal verwerkt heb. Maar er is wel iets anders naast gegroeid.

Het onderzoek heeft verdere verduidelijking gebracht.

Aan de ene kant: Greenhouse Amsterdam . Ik werk met teams en organisaties aan emotionele intelligentie – specifiek aan aandachtig luisteren. De vaardigheid om te ontvangen wat een ander werkelijk communiceert, niet alleen wat je verwachtte dat diegene zou zeggen. Het blijkt dat dit zeldzaam is. En aan te leren. En wanneer het wortel schiet in een organisatie, verandert er veel. Het geeft een goed gevoel om vooruit te blijven gaan en de aanwezigheid die ik zo waardeer vanuit mijn werk als spiritueel begeleider te blijven verspreiden.

Zoals je weet, ben ik niet via een keurig professioneel pad bij dit werk terechtgekomen. Ik ben erbij gekomen zoals de meesten van ons bij de dingen komen die er echt toe doen: door verlies, door aandacht en door het langzame proces van het opmerken van wat er gebeurt wanneer machthebbers niet weten hoe ze moeten luisteren.

Ik ben ook partner bij Synarchy — een collectief dat werkt aan het opbouwen van organisaties die de mensen erin dienen. Mijn rol daar is de menselijke kant: de emotionele paraatheid en de luisterinfrastructuur die ervoor zorgt dat al het andere — neuro-inclusie, leiderschapsontwikkeling, het moeilijkere werk van culturele verandering — nauwkeuriger en menselijker verloopt. Het klinkt abstract, misschien verrassend genoeg, maar dat is het niet.

En daaronder: de begeleiding. Nog steeds hier. Nog steeds ruimte biedend, zowel fysiek in Amsterdam als online, voor mensen die worstelen met deconstructie, rouw en vragen die niet snel opgelost worden en ook niet bedoeld zijn om opgelost te worden. Amerikanen stromen hier in recordaantallen naartoe en of ze nu terugkeren naar de VS of elders veiligheid en hoop zoeken – we hebben een diepe behoefte aan zelfreflectie: wie zijn we als expats/immigranten in Amerika? Wat betekent Amerika nu echt en waar staat het voor als onze waarden en instellingen om ons heen afbrokkelen? Hoe kan ik mijn spiritualiteit en geloof behouden – vooral als mijn geloof is gekaapt door het christelijk nationalisme?

Vijf maanden later. Verblijfsvergunningen binnen. De kinderen beginnen hun draai te vinden en ikzelf ook, langzaam maar zeker.

Ik schrijf dit niet als iemand die het al bereikt heeft. Maar ik ontdek, beetje bij beetje, dat het werk zelf een onderdeel is van hoe ik mijn basis vind.

Als je iets hebt gevonden dat je aanspreekt, neem dan contact op.

Ik wens je vrede en al het goede toe.

Rachel