Nog steeds hier. Nu schrijf ik vanuit Amsterdam.

Sommigen van jullie hebben wellicht gemerkt dat ik het afgelopen jaar stil ben geweest. Het leven ging snel – en bewust.

In december is mijn gezin naar Nederland verhuisd. Vijf maanden later hebben we deze week onze verblijfsvergunningen ontvangen. De kinderen doen het geweldig. En ik voel me meer verbonden met mijn werk dan ooit tevoren.

Het wonen hier heeft me iets duidelijk gemaakt.

Na jarenlang te hebben gewerkt binnen systemen die gebaseerd waren op urgentie, angst en prestatie – systemen die me vertelden wat ik moest geloven, wie ik moest zijn en wat trouw vereiste – moest ik ontdekken wat er overbleef als dat alles wegviel.

Wat ik vond was geen leegte. Het was iets ouder. Stiller. Eerlijker.

Dat is het werk dat ik samen met jou wil doen.

Het Kascollectief

Voordat ik verder ga, wil ik iets een naam geven, omdat ik vind dat het een naam verdient.

Voordat we vertrokken, waren Parker en ik bezig met het opzetten van het Greenhouse Collective – een non-profitorganisatie die zich richtte op de waarden die dit werk altijd hebben gedreven: gemeenschap, genezing, duurzaam leven en zorg voor elkaar. Het was echt. Het had wortels. En na de verkiezingen, toen de infrastructuur om ons heen in een bijna onbegrijpelijk tempo begon af te brokkelen, moesten we de pijnlijke beslissing nemen om het project stop te zetten.

Dat verdriet is er nog steeds. De visie is niet verdwenen, maar de grond eronder is verschoven, en daar moesten we eerlijk over zijn.

Ik zeg dit omdat ik denk dat velen van ons op dit moment een variant van dit verdriet met zich meedragen. Het verlies niet alleen van wat was, maar ook van wat we aan het opbouwen waren. De projecten, de gemeenschappen, de toekomstplannen die we hadden uitgestippeld – onderbroken door krachten die groter waren dan wie van ons ook had verwacht. Dat is een bijzonder soort verlies, en dat verdient erkenning.

Voor degenen onder ons die zich bezighouden met deconstructie: dit is voor jullie.

Misschien ben je opgegroeid in de kerk en is er iets kapot gegaan. Misschien ging het geleidelijk – een langzame afbrokkeling van het vertrouwen – of misschien was het plotseling en verwoestend. Misschien heb je geestelijk misbruik meegemaakt, religieus trauma, of ben je op een dag wakker geworden en besefte je dat het kader dat je was meegegeven niet meer paste bij de persoon die je aan het worden was.

En nu zit je met vragen die bijna te groot lijken om te bevatten:

Wat betekent het om christen te zijn – als ik dat überhaupt nog wel ben?

Wat betekent het om Amerikaan te zijn, wanneer het land waarin ik geloofde er onherkenbaar uitziet?

Wat betekent geloof eigenlijk nog, als alles waarop ik het bouwde, is veranderd?

Dit zijn geen vragen die je snel kunt beantwoorden. Het zijn vragen die je moet onderzoeken .

Brian McLaren schrijft over een soort geloof dat je niet dwingt je twijfels buiten de deur te laten – een geloof dat deconstructie niet als een mislukking, maar als een verdieping beschouwt. Dat geloof ik. Ik heb het zelf ervaren.

Maar ik weet ook dat je die weg zelden alleen bewandelt. En dat spirituele begeleiding – echte ondersteuning – niet gaat over het geven van antwoorden. Het gaat erom je te helpen opnieuw contact te maken met het meest authentieke in jezelf. Dat innerlijke weten. Die ontwerpvonk. Het zelf dat er was voordat de instelling er grip op kreeg.

Of je nu christen blijft, iets nieuws ontdekt of gewoon moet rouwen om wat voorbij is, je verdient een metgezel op die reis.

Ik wil één ding duidelijk maken: dit werk is niet uitsluitend voor christenen, of voor mensen met een specifieke religieuze achtergrond.

Ik werk met mensen uit alle lagen van de bevolking: christenen die worstelen met deconstructie van hun geloof, mensen die hun geloof volledig hebben verlaten, atheïsten en agnosten die in stilte betekenis zoeken, boeddhisten, spirituele maar niet-religieuze zoekers en mensen die zich op dit moment simpelweg niet in een hokje kunnen plaatsen. Het gaat er niet om waar je theologisch gezien staat. Het gaat erom dat je eerlijk en innerlijk aan jezelf werkt – en dat je daar gezelschap bij zoekt.

Ik bied ruimte aan nieuwe cliënten. De sessies vinden zowel online als fysiek plaats.

Dit werk is speciaal bedoeld voor mensen die navigeren:

• Religieuze deconstructie en spiritueel trauma

• Verlies van verbondenheid met een geloofsgemeenschap of instelling

• Identiteitsvraagstukken op het snijvlak van geloof, cultuur en politiek.

• Het langzame, eerlijke werk van wederopbouw van binnenuit – hoe dat er voor jou ook uitziet.

• 
  

Mocht je hier iets vinden dat je aanspreekt, neem dan gerust contact op. Ik zou vereerd zijn om met je mee te lopen.

Binnenkort meer informatie over nieuwe aanbiedingen en hoe dit er in de praktijk uitziet.